Rozwój uczuć i kształtowanie osobowości społecznej dziecka w rodzinie.
Jednym z podstawowych zadań społeczeństwa jest
zapewnienie każdemu dziecku odpowiednich warunków wzrostu i
rozwoju oraz wprowadzenie go w życie społeczne, czyli uspołecznienie.
Rozwój fizyczny i psychiczny, w tym poznawczy,
uczuciowy i społeczny jest przede wszystkim uzależniony od poczynań
wychowawczych rodziców. Przejawy energii małego dziecka, chęć badania i
opanowania najbliższego otoczenia, jego kontrola i kontakty społeczne są
uwarunkowane głównie rodzajem kontaktów z rodzicami oraz postawami jakie oni
reprezentują. Harmonijny rozwój dziecka może być w pełni rozwijany przez bogate
w treści środowisko rodzinne albo też hamowany przez ubogie czy rzadkie
stymulacje. Dzięki starannej opiece rodziców, dziecko już we wczesnych okresach
życia zawdzięcza im zdobywanie podstawowych zdolności, umiejętności skupiania
się, wytrwałości, pokonywania trudności w dążeniu do celu. Owe umiejętności
mają decydujący wpływ na dalsze umiejętności dziecka, gdyż tworzą one podstawy
do dalszej nauki, pracy, działalności w ogóle. Dziecko uczy się od swoich
rodziców myśleć, mówić, kontrolować i opanowywać swoje reakcje, a także wpływać
na innych ludzi. Dzięki wzorom osobowym dostarczanym przez rodziców uczy się
odnoszenia do innych ludzi i wyrażania swojej sympatii i antypatii dla nich
„Rodzina przez zamierzone oddziaływania opiekuńcze i wychowawcze, a także przez
zamierzony wpływ wynikający ze wzajemnych stosunków uczuciowych i zespołu
interakcji między członkami oraz przez wzory osobowe rodziców przyczynia się do
fizycznego i społecznego rozwoju dziecka”. Dzięki tym oddziaływaniom
przygotowuje dziecko do podejmowania przyszłych ról człowieka dorosłego.
Jednocześnie wyposaża go w wartości, normy, wzory zachowań i obyczaje kulturowe
społeczeństwa, do którego przynależy. Dziecko ucząc się postępować według norm
społecznych zaczyna je internalizować i uzewnętrzniać w swoim zachowaniu.
